அறிஞர் சித்திலெப்பை விதைத்த சிந்தனைப் புரட்சி

z_p43-SIddi

 

“சீதன முறை ஒழிக்கப்பட வேண்டும். பணம் படைத்தவர்க்ளுக்கு வட்டிக்கு கொடுப்பது போன்ற சூது நிரம்பிய கொடுக்கல் வாங்கல்களிலிருந்து நமது சமூகம் மீட்டுப் பாதுகாப்பட வேண்டும். ஓர் இனமாக நாம் எழுந்து நிற்பதற்கு சமூகத்தைப் பீடித்திருக்கும் இத்தகைய தளைகளிலிருந்து மீள வேண்டும். அத்தகைய முற்போக்கு சிந்தனைகளுடன் சுதந்திரத்திற்காக மேலெழ முடியுமாக இருக்கும். சமூகம் முழுதும் பெரும்பான்மையானவர்களிடத்தில் பீடித்திருக்கும் அறிவற்ற தனம் போன்றவற்றிருந்து விடுபடுவதன் மூலமாக முஸ்லிம்களுக்கு ஒரு சமுதாயமாக முன்னோக்கி வர முடியும். அதற்காக நம்மை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.” இது 1862 இல் முஸ்லிம் நேசனில் கூறியவை.

 

நாம் இன்று இங்கு இவ்விடத்தில் ஒன்று கூடியிருப்பது அன்றைய பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து மக்களை விழிப்புணர்வூட்டி சுதந்திரத்தின் பக்கம் தட்டியேழுப்பிய இலங்கையின் முன்னோடி அறிஞர் சித்திலெப்பை அவர்களது 120வது நினைவு தினத்துக்காகும்.

19ம் நூற்றாண்டின் முதல் கூறுகளில் ஆங்கிலேயர்கள் முழு இலங்கையையும் ஆக்கிரமித்தது அவர்களிடமிருந்த முழுமையான ஆயுத பலப் பிரயோகத்தையும் பிரயோகித்த பின்பாகும்.

பிரித்தானியருக்கு முன்பு 1505 இல் இலங்கைக்கு வரும் போர்த்துக்கேயர்களுக்கு கரையோரப் பகுதிகளை ஆக்கிரமிக்க முடிந்தது. சுதந்திரமாக இருந்த தேசத்தையும் ஆக்கிரமிக்க முயற்சித்தார்கள். எட்டு அல்லது ஒன்பது யுத்த முயற்சிகளை முயன்றும் அவர்களால் மலையக இராச்சியத்தை ஆக்கிரமிக்க முடியாமல் போனது. அதன் பின் அதிகாரத்துக்கு வந்த ஒல்லாந்தராலும் கூட பல்வேறு முறைகளில் தாக்குதல்களை மேற்கொண்டும் மலையக தேசத்தை ஆக்கிரமிக்க முடியாமல் போனது. ஆங்கிலேயர்களும் ஆரம்பித்தில் பல்வேறு முயற்சிகள் மேற்கொண்டும் அதுவும் முடியாது போனது.

1815 இல் மலையக உடன்படிக்கையின் பின் ஆங்கிலேயர்கள் குறுகிய காலத்தில் முழு இலங்கையையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டார்கள். இதன் விளைவாக 1818 இல் சுதந்திரத்துக்கான முதலாவது ஆயுதப் கிளர்ச்சி இடம்பெற்றது. இக்கிளர்ச்சியானது மலையகத்திலே இருந்த தேசாபிமானிகள் மத்தியில், சிங்கள பெரும்பான்மையினர் மத்தியில் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்கள் குழுக்களும் இருந்ததாக இலங்கையில் செய்யப்பட்ட ஆய்வுகள் குறிப்பிடுகின்றன. சிரேஷ்ட கல்வியியலாலரான தென்னகோன் விமலானந்தவின்  ஆய்வினூடாக சிங்கள தேசாபிமானிகளோடு தமிழ், முஸ்லிம் தேசாபிமானிகளும் இணைந்து சுதந்திரத்துக்கென போராடினார்கள் என்பதை நாம் தெரிந்துகொள்ள முடியும்.

மலையக இராச்சியத்தின் கீழே பல்வேறு இனங்களும் ஒருவருக்கொருவர் புரிந்துணர்வுடனும் ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்தும் சமாதான பூர்வமாக நல்லிணக்கத்துடன் வாழ்ந்தனர் என்பதற்கான ஓர் உதாரணம் தான் மலையகத்தின் எசல பெரஹர நிகழ்வுக்கான ‘ராஜகாரிய முறை’ (தொண்டர் வேலை) யிலே முஸ்லிம் மக்களும் இணைந்திருந்ததாகவும் தற்போது கண்டி, மீரா மக்காம் பள்ளிவாசல் கிடைக்கப்பெற்றதும் இத்தகைய நல்லிணக்கத்தின் விளைவாகவே ஆகும் என வரலாறு கூறுகின்றது.

1848 எழுச்சியின் பின் நாம் எழுச்சி பெறுவதற்கு ஆயுத ரீதியில் முயற்சிக்கவில்லை. 19ம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பகுதியில் இந்நாட்டின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் இரண்டாவது அத்தியாயம் துவங்குகின்றது. அது ஓர் இயக்கம் மூலமாக பரிணமிக்கிறது. 1818, 1848 களின் ஆயுத எழுச்சிகளின் பின்னரான காலத்தில் மீண்டும் எழுச்சி பெறுவது கலாசாரம் மற்றும் சமூக எழுச்சிகள் வழியாகவே ஆகும். உலகிலே காலனித்துவத்துக்கு உட்பட்டிருந்த ஆசியா, ஆபிரிக்கா, லத்தீன் அமேரிக்கா உள்ளிட்ட எல்லா பிரதேசங்களிலும் காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக அந்த அந்த நாடுகளில் சுதேச மக்கள் தமது நாடுகளில் காலநித்துவ ஆட்சியாளர்கள் அந்த சுதேச மக்களின் கலாசாரம், மொழி, மதம் மற்றும் உரிமைகளை சிதைத்தமையால் வந்த விழிப்புனர்வினாலே ஆகும் என ஆபிரிக்காவை சேர்ந்த பிரான்ஸ் பெனன் என்பவர் கூறியிருக்கிறார்.

இந்தப் பண்பானது இலங்கை, இந்தியா உட்பட எல்லா ஆசிய, ஆபிரிக்க நாடுகளுக்குமே பொதுவான பண்பாகும்.நாம் இன்று நினைவுகூர்ந்து கொண்டிருக்கும் சித்திலேப்பை அவர்களது பணிகளை நோக்க வேண்டியதும் இப்பின்னணியிலேயே ஆகும். இந்நாட்டின் பெரும்பான்மை சிங்கள மக்கள், பௌத்த மக்களுக்குள் அநகாரிக்க தர்மபால, பியதாச சிறிசேன, ஹிக்கடுவே சிறி சுமங்கள தேரர், மிகெட்டுவத்தே குனானந்த தேரர் போன்றவர்கள் எந்த வகையில் காலனித்துவ ஆதிக்கக்காரர்களது ஆக்கிரமிப்புக்களால் சிதைக்கப்பட்ட பௌத்த உணர்வு, சிங்கள உணர்வைத் தட்டியெழுப்ப தமது பேச்சாற்றல், அமைப்புரீதியான இயங்குவது ம்ட்டுமன்றி பத்திரிக்கை நடாத்துதல் மூலமும் ஆற்றலை உபயோகப்படுத்தினர். சிங்கள பௌத்தயா, உடரட்ட தருணயா, சிங்கள ஜாத்திய, சிங்கள பலய, ருஹுனு ஹன்ட, சரசவி சந்தரச போன்ற பல்வேறு பத்திரிகைகளையும் ஆரம்பித்தது தூங்கிப் போயிருந்த இந்த சிங்கள சமூகத்தைத் தட்டியேழுப்பவே ஆகும்.

இந்த தேசிய விடுதலைக்கு முக்கியமான அம்சம் எதுவெனில் காலனித்துவவாதிகள் சிதைத்து விட்ட மதம், மொழி, கலாசாரம், சுதேச பழக்க வழக்கங்கள் போன்றவற்றை மீளக் கையளிப்பதற்கே ஆகும். இதற்கென அவர்கள் வலிமை மிக்க மிஷனரிகளுக்கு எதிராக தீர்க்கமாக போராட வேண்டியிருந்தது. இவற்றுள் முக்கியமான மைல்கல்லாக 1868 இடம்பெற்ற பாணந்துறை விவாதத்தைக் குறிப்பிடலாம்.

இந்த விவாதத்தை இரண்டு மதங்களுக்கு இடையிலான விவாதமாகப் பார்ப்பதை விடவும் காலனித்துவ ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக ஒரே அணியில் நின்ற போராட்டமாக பார்க்கலாம். மிகெட்டுவத்த குனாநந்த தேரர் அணிக்கு மாற்றீடாக பாணந்துறை பள்ளியின் பிரதான மதகுரு நின்றார். அதனை டைம்ஸ் ஒப் சிலோன் பதிவு செய்திருந்தது. இதனை ஜோன் கெப்பர் என்ற எழுத்தாளர் அமெரிக்கா வரைக்கும் எடுத்து சென்றார்.

இதன் மூலமாக கேர்ணல் ஸ்டீல் ஒல்கொட் எனும் அமெரிக்கர் கூட இலங்கையின் தேசிய விவகாரமொன்றில் இணைந்துகொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டது. ஒல்கொட் அவர்கள் இந்த நாட்டுக்கு வந்ததோடு இந்த நாட்டின் தேசிய வேலைத் திட்டத்துக்கு பாரியதொரு சர்வதேச பரிணாமம் கிடைத்தது. அதன் மூலமாக சிங்கள தேசப்பற்றாளர்களில் அநகாரிக தர்மபால போன்றவர்கள் உருவாக வழிசமைத்தது.

இப்போது நான் இலங்கையின் மற்ற பிரதான இனக் குழுவான இந்து சமூகத்தில் உருவான எழுச்சியலைகள் குறித்து குறிப்பிட விரும்புகிறேன். கரையோரமெங்கும் காலனித்துவவாதிகள் கைப்ப்ற்றியதோடு மாத்திரமல்லாமல் அங்கெல்லாம் தேவலயங்க்களை அமைத்தனர். அங்கு அவர்களுடைய மதகுருக்களை அழைத்து வந்து தம்முடைய ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டிக் கொள்வதற்கு எத்தனித்தார்கள். இலங்கையிலே முதன் முறையாக சொந்த மொழியில் பத்திரிக்கை ஒன்று ஆரம்பிக்கப்பட்டது தமிழ் மொழியிலாகும். அதனை ‘உதய தாரகை’ என்று சொல்வார்கள். அது பதிப்பிக்கப்பட்ட விதம் ஒரு மிஷனரியின் பிரசாரப் பதிப்பாகத் தான். இதன்போது ஆறுமுக நாவலர் போன்றோர் தமிழர்களின் மொழி, பண்பாடு, இந்து உணர்வு போன்றவை மிஷனரிகளால் தாக்குதலுக்கு உட்படுவதை எதிர்த்து பணியாற்றத் தொடங்கியிருந்தனர். இதன் போது இந்தியாவிலே ஏற்பட்டிருந்த தேசிய எழுச்சிகள் மற்றும் விவேகானந்தர் போன்றோரின் சிந்தனைகளின் பாதிப்பு ஆறுமுக நாவலிரடம் இருந்தது. மிஷனரி முறைமைகளுக்கு எதிராக இந்து பாடசாலைகள், தமிழ்-இந்து கலாசார நிலையங்கள் போன்றவை ஆரம்பிக்கப்பட்டும் உதயபானு, சைவ நீதி போன்ற பத்திரிகைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு நடாத்தப்படுவதற்கு அவர் காரணகர்த்தாவாக இருந்தார். தெற்கிலே போன்று வடக்கிலேயும் இவ்வாறுதான் காலனித்துவத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் ஆரம்பித்தன.

இத்தகையதொரு பின்னணிக் காரணிகள் இருக்கையிலேயே சித்திலேப்பை அவர்கள் காலனித்துவ ஆட்சிக் காலப்பகுதியில் பிறக்கிறார்கள். இலங்கையின் மேற்குப் பிராந்தியத்தின் அளுத்கம பிரதேசத்தை சேர்ந்த அன்னவர்களுடைய தந்தையவர்கள் ஒரு சிறந்த வாழ்க்கைக்காக வேண்டி காலனித்துவப் பகுதிகளை விட்டும் மலையகப் பிரதேசத்துக்கு இடம்பெயர்ந்தார். இந்நிலையில் மலையக ராச்சியம் காலணித்துவவாதிகளிடம் வீழ்ந்ததுடன் மிஷனரிகள் மூலமாக தனது கல்வி நடவடிக்கைகளை ஆரம்பித்து செல்ல முடியுமாக அவருக்கு இருந்தது. குறைந்த தொகையினருக்கே கிடைக்கும் சலுகைகளோடு முஸ்லிம் சமுதாயத்தின் முதலாவது சட்டத்தரணியாக சித்திலேப்பை அவர்களுக்கு உருவாக முடிந்தது. தனது திருமணத்தின் பின்பு ஐந்து பிள்ளைகள் கொண்ட அவரது குடும்பத்துக்கு வசிப்பதற்கென உதவத்தையில் மலைகளுக்கு மத்தியில் ரம்மியமான வசதியான வீடும் அமைத்துக் கொள்ள முடியுமாக இருந்தது.

கண்டி நகரின் ஊராட்சி உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அன்னவர்கள் அதன் மூலமாக பிரபல்யம் பெறவும் இலகுவாக மக்கள் செல்வாக்குப் பெறவும் முடியுமாக இருந்தது. 19ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இந்த நாட்டின் தேசிய போராட்டத்துக்கு விசாலமான பரிமாணமும் சர்வதேச கவனமும் இருந்தது. விசேடமாக இதனை நாம் முஸ்லிம் சமூகத்தின் மத்தியில் கண்டுகொள்ள முடியும். 19ம் நூற்றாண்டில் எகிப்திலே ஆங்கிலேயரின் காலனித்துவத்துக்கு எதிராக செயற்பட்டு இலங்கைக்கு நாடுகடத்தப்பட்ட ஒறாபி பாஷாவுக்கு இந்நாடு அடுத்த புகலிடமாகியது. 1883 களோடு காலனித்துவத்துக்கு எதிராகப் போராடல், முன்னேற்றம், சுதந்திரம், தன்மானத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஒறாபி பாஷா இந்நாட்டு முஸ்லிம்களுக்கு உணர்வூட்டினார். சித்திலேப்பை உட்பட பிரதான முஸ்லிம் தேசப்பர்றாளர்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றது இவ்வாறே ஆகும்.

இப்பின்னணியிலே சித்திலேப்பை 1882 இலே முஸ்லிம் நேஷன் என்ற சஞ்சிகையை ஆரம்பித்தார். பின்னர் அது பத்திரிகையாக பரிணாமம் பெற்றது. பின் அது நின்று போக ஞான தீபம் என்ற பத்திரிகையை மீளவும் ஆரம்பித்தார். அவர்கள் இதன் மூலம் மிஷனரி கல்வி முறைக்கு உட்படுகின்ற முஸ்லிம்களது தனித்துவம் கெடுகின்றது என்பதை கண்ணுற்று அவற்றுக்கு மாற்றீடாக முஸ்லிம் பாடசாலைகள் அமைக்கப்படுவதற்கான தலைமைத்துவத்தை வழங்கினார். கண்டி முஸ்லிம் வித்தியாலயம் மட்டுமல்லாது, திருகோணமலையிலும் முஸ்லிம் வித்தியாலயங்களை ஆரம்பித்து ஈடு இணையற்ற பங்களிப்பை வழங்கினார். அன்னவர்கள் எழுத்தாளர், அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டவர் என்பவர்ருக்கு மேலதிகமாக அன்னவர்கள் பிரமிக்கத்தக்க்க ஒரு நாவலாசிரியர். அக்காலத்தில் காலனித்துவத்துக்கு துதி பாடிய சில முஸ்லிம் தலைவர்களுக்கு மாற்றீடாக காலனித்துவத்துக்கு எதிராக உணர்வூட்டிய தலைவராக அறிஞ்ர் சித்திலெப்பை காணப்படுகிறார். அதற்காக சாதாரண மக்களுக்கும் புரிகின்ற பாஷையில் மக்கள் மயப்படுத்தும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டிருந்தார். சுதந்திரம், பற்றிய பிரக்ஞையை விதைத்துவந்தார்.

இன்று நாம் 69 வது சுதந்திர தினத்தைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கையில் 19ம் நூற்றாண்டிலேயே சுதந்திரத்தைப் பற்றி மக்களுக்கு சொல்லிக் கொடுத்த, உணர்வூட்டிய நூற்றாண்டாக இந்த நூற்றாண்டை நான் காண்கிறேன். தலைவர்களில் முக்குயமானவரகளாக நான் காண்பது அநகாரிக தர்மபால, ஆறுமுக நாவலர், மற்றும் சித்திலேப்பை ஆகியோராவர். அவ்வகையில் இவர்களுக்கென சர்வதேசப் பின்புலத்தை வழங்க்கியவர்களாக கேர்னல் ஸ்டீல் ஒல்கொட், சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் ஒறாபி பாஷா ஆகியோர் காணப்பட்டனர். சுதந்திரத்தை அனமக்கு சொல்லிக் கொடுத்து நவீன சமுதாயமாக இந்த சமூகத்தை மாற்றி யமைத்தது. சித்திலேப்பை சொல்லி சென்றது போல் ஆக்கபூர்வமான சமூகமாக இந்த சமூகத்தை மாற்றியமைத்தது எது? ஒரு மலர்த்தட்டில் இருக்கும் பல்வேறு மலர்கள் போலவே இந்த சமூக மக்களும் நறுமணம் கமழும் சமுதாயமாக மாற வேண்டுமென்பதே இந்த நமது முன்னோடிகளுக்கு நாம் செய்யும் உபகாரமாகும்.

 

பேராசிரியர் ரோஹன தர்ஷன் பியதாச (வெகுஜன ஊடக பிரிவு, களனி பல்கலைக்கழகம்)

தமிழில்: எம்.எஸ். ஸியாப் முஹம்மத்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s