நமது பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வென்ன?

Problem-Solve-762x360

மனிதன் தனது கடமைகளைப் புறக்கணிக்கின்ற போது அல்லது தடுக்கப்பட்டவற்றில் பொடுபோக்காக இருகின்ற போது அனர்த்தங்களும் பிரச்சினைகளும் நிகழ்ந்து விடுகின்றன. பெரும்பாலும் அளவு மீறிய வேகத்தினால் அல்லது நிறுத்தக் கூடாத இடத்தில் நிறுத்துவதால் அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாதையை விட்டும் விலகுவதால் தான் வீதி விபத்துக்கள் நேர்கின்றன.

மனிதர்களை நோக்கி விடுக்கப்பட்டிருக்கும் வழிகாட்டல்களைப் பின்பற்றியொழுகினால் அதிகமான தீங்குகளை விட்டும் அல்லாஹ் பாதுகாப்பான். எனினும், “மனிதர்கள் தங்கள் கரங்களினால் சம்பாதித்துக் கொண்ட (தீய)வற்றினால் தரையிலும் கடலிலும் குழப்பம் தோன்றின.” (அர்ரூம்: 41)

நாம் வெறுக்கின்றவற்றையும் எம்மீது திணிக்கும் சில பலமான சக்திகள் இங்கு உள்ளன என்பதை நாம் மறுப்பதற்கில்லை. இந்த அனர்த்தங்களும் பிரச்சினைகளும் நமது விருப்பங்களுக்குள் புகுந்துவிடாமல் நாம் போராடுவோம்; அவற்றினுள் நாம் விழுந்துவிடவும் மாட்டோம். நாம் அவற்றை உறுதியோடும் நிதானத்தோடும் கையாள்வோம்; குழப்பமுற்றுக் கலவரமடைய மாட்டோம். ஏனெனில் அவை உலக வாழ்வில் நாம் கடக்க வேண்டிய சோதனைகள்தான்.

எனினும் நான் இங்கு குறிப்பிடப் போவது நான் அறிந்தமட்டில் பெரும்பாலும் மனிதர்கள் தங்களது கரங்களினால் உருவாக்கிக் கொண்ட சமகால உலகின் பெரும் பிரச்சினைகளைக் குறித்தாகும்.

அவை சரியான இறை நம்பிக்கையின்மையால், இறைவழிகாட்டலை வேண்டாமையினால், அழிவை விட்டும் பாதுகாக்கும் அடையாளங்களைத் தெரியாமையால் தோற்றம் பெறுகின்றன.

தமது வாழ்வாதாரங்களை மூர்க்கமாகத் தேடிக்கொண்டிருப்போரைத் தீவிரமான குழப்பம் பீடித்து சோதித்துக்கொண்டிருக்கின்றது. இத்தகையவர்கள் ஹலால்-ஹராம் விதிகளையும் கூட பாழாக்கிவிடுவார்கள். மட்டுமன்றி ஏனையோரை முந்திவிட வேண்டும் என்பதற்காக இயலாமையையும் பலவீனத்தையும் மிதித்துக்கொண்டு சென்றுவிடுவார்கள்.

உலகம் முழுதும் நிரம்பியிருக்கும் ஆடம்பரங்களை நாம் எதன் மூலம் விவரிக்கிறோம்? அல்லாஹ் பற்றிய அறிவீனம், படைப்புக்களை சார்ந்திருத்தல், இலாபத்துக்கெனவே அல்லாது வேறு விளக்கம் இல்லை.

நான் இங்கு மார்க்கத்தின் எதார்த்தமாக இருக்கும் ஒரு வாக்கியத்தை நினைவுபடுத்துகிறேன். அது மடத்தனமான விளக்கங்களோ திரிபுபடுத்தல்களோ அற்றதொரு வாக்கியம்.

ஒரு மனிதனுக்கு உன்னத குணங்களும் இனிய உணர்வுகளும் நாணயமும் மிக்க நண்பனொருவன் வாய்க்கப்பெற்றால் அந்நண்பனை இவ்வுலக வாழ்வெனும் பாலைவெளியில் நிழல் தரும் தோப்பாக ஆக்கிக்கொண்டுவிடுவான். ஒருமுஃமினைப் பொறுத்தமட்டில் தனது இரட்சகனுடனான தொடர்பு இதைவிட நெருக்கமானதாக இருக்காதா என்ன? அவனது இரட்சகன் அன்பாளனும் கண்ணியம் மிக்கவனுமாவான். “அல்லாஹ்; அவனைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை; அவனுக்கென திருநாமங்கள் உள்ளன.” (தாஹா: 8)

நாங்கள் அவனது விசாலமான அருளாலும் குறைவற்ற அருட்கொடைகளாலும் நிறைந்த பரக்கத்துக்களாலும் ஜீவிக்கிறோம். எனினும் அவை அனைத்தும் ஒரு நாட்டுப்புறக் கவிதையொன்றில் கூறப்பட்ட ஆரோக்கியத்தை ஒத்திருக்கின்றது:

“ஆரோக்கியம் என்பது
சுகதேகிகளது சிரசுகளில்
அணிவிக்கப்பட்டிருக்கும் கிரீடமாகும்.
நோயாளிகள் தவிர்த்து
யாரும் அதனைக்
காணமாட்டார்கள்.”

இறைவனது அருளை இரவு பகலாக நாம் அசட்டை செய்துகொண்டிருப்பது துரதிஷ்டவசமான விடயமாகும். பின்பு தடுக்கப்பட்ட சிலவற்றை இழந்துவிட்டு அதனைப் பற்றிப் புலம்பிக் கொண்டிருப்பதில் பல மடங்கு துணிகரமாக இருப்போம். அங்கே நாம் இழந்தவற்றை நமது வலியுறுத்தப்பட்ட நலன்கள் அல்லது தடுக்கப்பட்ட நலவுகள் என எண்ணிக்கொண்டிருப்பது விநோதமானது. இறை ஏற்பாட்டுடன் நமது நிலைப்பாடு மூஸா (அலை) அவர்கள் தனது அறிவுக்குப் புலப்படாததை ஃகிழ்ர் (அலை) செய்து காட்டிய போதான நிலைப்பாட்டை மீள ஞாபகப்படுத்துவதுதான்.

இக்கதையுடன் எனக்கு “பயனுள்ள தீங்கு” என்ற கூற்று ஞாபகம் வருகிறது. ஆம், சில விடயங்கள் இருக்கலாம். அதனை ஆரம்பத்தில் ஒதுக்கிப் புறக்கணித்து விட்டிருப்போம்; இறுதியில் அதனைப் புகழ்ந்திருப்போம். “(ஏனெனில்) நீங்கள் ஒன்றை வெறுக்கக் கூடும் அதில் அல்லாஹ் ஏராளமான நன்மைகளை ஏற்படுத்தி விடலாம்.” (அந்நிஸா: 19)

இங்கே ஈமானுக்கான சில அரிச்சுவடிகள் உள்ளன. அவற்றை நாம் அறிந்துகொண்டால் உலகைப் பீடித்திருக்கும் குழப்பம், பதற்றம்,  பிரச்சினைகள் நீங்கிவிடும். மனிதனது பொறாமை அல்லது மனித உணர்வுகள் தான் இப்பிரச்சினைகளுக்குப் பின்னணியில் இருக்கின்றன என நான் கருதுகிறேன்.

வரண்டு போயிருக்கும் அறிவியல் முன்னேற்றத்துடன் நாம் தான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை இயக்குபவர்களென்றும் இங்குள்ள எல்லாவற்றுக்கும் எம்மிடமே கடிவாளம் உண்டு எனவும் கற்பனை பண்ணிக்கொண்டு இருக்கிறோம்.

மனிதனுக்கு மாத்திரம் எவ்வித உயர் வழிகாட்டலின் துணையும் இல்லாமல் அவனது இலக்கை அடைய முடியுமென நினைப்பது பெரும் மடத்தனமாகும்.

எமக்குள்ள நாட்ட சுதந்திரத்தின் மூலம் செயல்பட முடியுமான பரப்பு மிகவும் குறுகியது. அவ்வாறொரு பரப்பு உண்டு. எனினும் அது நமது பிறப்பு தொடங்கி இறப்பு வரைக்குமுள்ள சில கட்டங்களுக்கு தவிர வேறு நம்மால் நுழைய முடியாதளவு மட்டுப்பட்டது. கடல்களதும் சமுத்திரங்களதும் நீரை தானே உருவாக்குவதாக நினைத்துக்கொள்ளும் மீனொன்று எவ்வளவு மடத்தனம் மிக்கதாக இருக்கும்! அது உருவாக்குவது நீருக்குள்ளால் மூச்செடுப்பதற்கான செவுள்களாலான முறைமையை மட்டுமாக இருக்கலாம்.

நம்மில் ஆரம்பமானவரும் இறுதியானவரும் இடையிலிருப்போரும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது,
“எவனுடைய கையில் ஆட்சி இருக்கின்றதோ அவன் பாக்கியவான்; மேலும், அவன் எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் பேராற்றலுடையவன்.” (அல்முல்க்: 1) மேலும், “எல்லாப் பொருட்களின் ஆட்சியும் யார் கையில் இருக்கிறது? – யார் எல்லாவற்றையும் பாதுகாப்பவனாக – ஆனால் அவனுக்கு எதிராக எவரும் பாதுகாக்கப்பட முடியாதே அவன் யார்? நீங்கள் அறிவீர்களாயின் (சொல்லுங்கள்)” என்று கேட்பீராக.” (அல்முஃமினூன்: 88) மேலும், “அல்லாஹ்வுடன் வேறு எந்த நாயனையும் அழைக்காதீர்; அவனைத்தவிர வேறு நாயன் இல்லை, அவனைத் தவிர எல்லாப் பொருட்களும் அழிந்து விடுபவையேயாகும்; அவனுக்கே எல்லா அதிகாரமும் உரியது; இன்னும் அவனிடமே நீங்கள் (யாவரும்) திரும்பக் கொண்டு வரப்படுவீர்கள்.” (அல்கஸஸ்: 88)

இவற்றை அறியாதிருக்கும் மடத்தனம்தான் என்ன? எவ்வித பிரக்ஞையோ குறிக்கோளோ இன்றி இவ்வுலகத்திலே மூழ்கியதுதான் காரணம்.

அல்லாஹ்வையும் அவனது பண்புகளையும் விசுவாசிப்பதைத் தவிர்த்து பிரச்சினைகளுக்கு வேறு தீர்வு இல்லை. இஸ்லாம் மனிதர்களுக்கு அபூர்வமான, ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க திருப்திகரமான, அமைப்பில் அவனது இரட்சகனை அறிமுகப்படுத்துகிறது.

பின்பு நிகழ்ந்த அனர்த்தம் எது? தவறுவிட்ட இடம் எது? என அறிந்தவராக நோக்குவார். இவற்றையெல்லாம் செய்தது யார்? பின்பு கூறுவார்: “இறைவா! நீ கொடுப்பதைத் தடுப்பவர் எவருமில்லை. நீ தடுப்பதைத் கொடுப்பவரும் எவரும் இல்லை. எந்த செல்வருடைய செல்வமும் உனக்குப் பயனளிக்காது.

இந்த இறுதி வாக்கியத்துடன் சற்று நிறுத்துவோம். நல்லெண்ணமுடையவர்கள் இவ்வுலகில் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ இருக்கலாம். அவ்வாறு அவர்கள் இருப்பது மட்டும் போதுமா? அவ்வாறிருப்பதால் மட்டுமே ஏனையோரிடத்தில் இவ்வுலகின் செல்வ வளங்களும் முன்னேற்றமும் சுபீட்சமும் ஏன் வழங்கப்பட்டுள்ளது என கேள்வி கேட்பாரா?

இந்த கண்டிப்பான குணம் மாத்திரம் எந்த வகையிலும் அதனை சார்ந்தோருக்கு எத்தகையதையும் தந்துவிட மாட்டாது என்பதனை இஸ்லாம் வலியோறுத்துகின்றது. அது ஒரு போதும் அவர்களுக்கு அல்லாஹ்விடத்தில் எந்தப் பயனையும் தந்துவிடாது. இதுதான் சிலர் மறுமைநாள் குறித்து வினவுவதாகும். இதுதான் சிலருக்கு மொத்தமாகவும் இன்னும் சிலருக்கு முழுமையாகவும் உள்ள அனுபவத்தின் பகுதியாகும். அதில் எந்தத் கெட்டித்தனமும் இல்லை. சிலவேளை அது உலகில் அலங்காரமாகவும் மறுமையில் அவலமாகவும் இருக்கலாம். மறுமை நாள் குறித்த நம்பிக்கையின் விளைவுதான் இது.

உலகமே முறைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் பிரச்சினைகளில் ஒன்றுதான் எல்லா இடங்களிலும் குடிகொண்டுவிட்டிருக்கும் வறுமைப் பிரச்சினை. இதற்குத் தீர்வுகளைக் கொடுக்க முன்னால் முதலில் இது பற்றிய விவரங்களை வரையறுத்துத் தர விரும்புகிறேன். நமது நாட்டின் நீதியமைச்சில் பணிபுரிந்து வந்த ஒரு வேலையாள் ஒரு பெரிய குடும்பத்திற்கே உணவு விடயங்களைக் கவனித்து வந்ததை நான் நன்கறிவேன். ஒரு முறை நான் அவரிடம் ஒரு தொகைப் பணத்தைக் கொடுத்து அவர் உதவும் குடும்பத்துக்கு பயனளிக்குமென்றேன். எனினும் கண்ணியமிக்க ப்பணியாளர் அதனை மறுத்துவிட்டு சென்று தான் பசியோடிருந்து அவர்களுக்கு உதவினார்.

இந்த வகை ஏழைகளைப் பார்த்துத்தான் இம்மார்க்கம் கூறுகிறது: “இவர்கள் சுவனவாசிகளில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள்.”

நமது தேச சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகி முஹம்மத் பரீத், வெள்ளையருக்கு எதிராக ஆக்கிரமிப்பை விட்டும் விடுவிப்பதற்கான தனது சுதந்திரப் போராட்டப் பாதையில் தன்னிடத்தில் நிலத்தில் ஒரு துண்டு சொத்தினைக் கூடக் கொண்டிருக்கவில்லை. இவ்வாறுதான் நமது ஆரம்பப் பரம்பரையை சேர்ந்த முஹாஜிர்களும் அன்ஸார்களும் தாம் விசுவாசித்த கொள்கைக்காக வறுமைக்கு மத்தியிலும் தியாகம் மேற்கொண்டார்கள்.

இன்று நாம் அறிந்துள்ள பெரும் பெரும் தலைவர்களில் கொஞ்சம் சொத்துக்களை வைத்திருந்தவர்கள், அல்லது எதனையும் வைத்திருக்காதவர்களும் அவர்கள் ஆட்சியை பொறுப்பேற்றதும் செல்வம் ஆறாகப் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அவர்களும் அவர்களது உறவினர்களும் நண்பர்களும் ஏழேழு பரம்பரைக்குமான அனைத்து வித சுகபோகங்களையும் உண்டு அனுபவித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இத்தகைய செல்வந்தர்களைத் தான் இம்மார்க்கம் நரகத்தின் கூட்டத்தவர்கள், தீய முடிவைக் கொண்டவர்கள் என அழைக்கின்றது.

இங்கு மனிதகுலத்திலே இன்னொரு வகையான ஏழ்மையும் மூன்றாம் உலக நாடுகளில் பின்னடைந்த நகரங்களில் பரவிப் போயிருக்கிறது. அதனால் அஅங்கு குற்றச்செயல்கள் பரவிப்போயிருக்கின்றன. இவ்வகையான விடயங்களை விட்டும் அல்லாஹ் பாதுகாக்க வேண்டும். மனிதனுக்கு நலவின் பக்கம் இலேசுபடுத்திக் கொடுக்க வேண்டும். உண்மையில் இவ்வாறான பட்டினியும், உடுத்த ஆடைகளின்றியும் இருக்கும் நிலையில் ஒரு மனிதன் அல்லது மக்கள் கூட்டம் ஏதும் செய்யாமல் விடுமாயின் அவர்கள் பாவிகளே.

பெயரளவில் மாத்திரம் இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றுவோரை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் சிங்கம் விட்டுப் போட்டுச் செல்லும் மீதத்தை சாப்பிடும் நரிகள் போன்றவர்கள். அவர்கள் எந்த வித நுணுக்கத்தையும் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள். மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டிவிடவும் மாட்டார்கள்.

ஏதாவது உதவி கிடைத்து விட்டால் வயிறு நிரம்புவார்கள். எப்புறமிருந்து தாக்கப்பட்டாலும் சிதறிவிடுவார்கள். ஒரு பொக்கிஷத்தின் திறவுகோல் கொடுக்கப்பட்டாலும் அதனைத் நிர்வகிப்பதற்கு சக்தியற்றவர்கள். அவர்கள் முன்னால் அந்த கஜானாக்கள் எப்போதும் மூடப்பட்டே இருக்கும்.

உறுதியாக ஏழ்மைக்குத் தான் இத்தகையவர்கள் லாயக்கானவர்கள். தம்மை மாற்றிக் கொள்வதுதான் அவர்களுக்குத் தேவை. இவர்கள் பொருளாதார விடயத்தில் சுமைகளாக இருப்போராயின் அரசியல் விடயத்திலும் சுமையாகத்தான் இருப்பார்கள்.

பிலிப்பைன்ஸின் புரட்சி வீரர்களாக இருந்தவர்களது வாசகம் ஒன்று நினைவுக்கு வருகின்றது. “இங்கு அடிமைகள் இல்லாமல் இருந்தால், சர்வாதிகாரிகளுக்கு இடமிருக்காது.” எல்லாவற்றுக்கும் சாமரம் வீசும் அல்லக்கை ஆதரவாளர்களின்றி பிர்அவ்ன்கள் தோற்றம்பெற மாட்டார்கள்.

இத்தகைய ஏழைகள் எப்போதுமே நெருக்கடியின் போது தமது கரங்களை நீட்டிக் கொண்டே இருப்பார்கள். மனிதாபிமானத்தின் பெயரால் வசதி படைத்தவர்களும் தம்மிடம் மிஞ்சுவதில் கொஞ்சத்தை கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். எது வரைக்கும் தான் தாழ்ந்திருக்கும் கரங்கள் தொடர்ந்தும் தாழ்ந்ததாகவும் உயர்ந்திருக்கும் கரங்கள் தொடர்ந்தும் உயர்ந்ததாகவும் இருப்பது?

வறுமைப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பது என்பது ஒரு வேலைத் திட்டம். அது கேட்கும் போது கொடுக்க வேண்டிய உதவியல்ல. அதனை அல்லாஹ் கூறுவதுதான்: “(மனிதர்களே!) நிச்சயமாக நாம் உங்களை பூமியில் வசிக்கச் செய்தோம்; அதில் உங்களுக்கு வாழ்க்கை வசதிகளையும் ஆக்கித்தந்தோம் – எனினும் நீங்கள் நன்றி செலுத்துவதோ மிகவும் சொற்பமேயாகும்.” (அல்அஃராஃப்:10)

அழிவுகளின் பக்கம் செல்லாது மனதுகள் எவ்வளவு மாறவேண்டியிருக்கின்றது. உதவிகள் அளிப்பது பூரணத்துவத்தை அடைவதற்கான ஏணி தான். அலி (ரழி) அவர்கள் கூறும் ஆச்சரியமான கூற்றைப் பாருங்கள்: “மனிதர்கள் எல்லோரையும் கஷ்டம் சூழ்ந்துகொள்ளுமாக இருந்தால் ஈகைக்குணம் அற்றுப் போய் சண்டைகளே எங்கும் இருக்கும்.”

மூன்றாம் உலக மக்கள் நட்சத்திரக் கணிப்புக்களைப் பார்த்து விட்டு மகிழ்ச்சியும் சுபீட்சமும் வருமென நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அல்லது முஸ்தபா அமீன் எழுதியுள்ளவாறு ஒரு கதிரையில் அமர்ந்து கொண்டு டீ ஆர்டர் பண்ணுவது போல “மனித உரிமை” , “சுதந்திரம்” , “சமூக நீதி” என ஆர்டருக்கு சொல்வது போல் சும்மா சொல்லிக்கொ ண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் வறுமைப் பிரச்சினை குறித்துத் தொடர்ந்தும் எழுதிக் கொண்டதோடு விட்டிருக்கிறோம். நமது அன்றாட வாழ்வில் அதன் கொடுமைகளை அனுபவித்ததில்லை.

இவ்வுலகின் இன்னும் பல பிரச்சினைகளை நாம் அவதானித்துப் பார்த்தால் அதில் ஒன்று தான் சமாதானம். உலகம் அதன் இருப்பையும் நாகரிகத்தையும் இழந்து போயிருக்கும் விடயம் தான் சமாதானம் குறித்த விடயம்.

உலகிலே சமாதானம் பற்றிப் பேசுவோரது தர்க்கங்கள் விநோதமாக இருக்கும். அவர்கள் பலஸ்தீனிலே அரபுகளது இருப்புக்கு வேட்டு வைத்துவிட்டு இஸ்ரேலை உருவாக்கி மஸ்ஜிதுல் அக்ஸா இருக்குமிடத்தில் சுலைமான் கோயில் உருவாக்க வேண்டுமென திட்டமிட்டுக்கொண்டே சமாதானம் பற்றிப் பேசுவார்கள்.

ரஷ்யர்கள் இஸ்லாமிய ஆப்கானை ஆக்கிரமித்து அங்கு இஸ்லாத்தை கருவறுக்கத் திட்டமிட்டுக் கொண்டு சமாதான கீதம் பாடுவார்கள்.

தென்னாபிரிக்க வெள்ளையர்கள் அங்குள்ள கறுப்பர்களுக்கு மனித அந்தஸ்தைக் கூட வழங்காது சமாதானம், அமைதி குறித்துப் பேசுவார்கள். அமெரிக்கர்கள் அரபுக்களுக்கெதிரான யூத ஆக்கிரமிப்பை ஆதரித்துக் கொண்டே சமாதானம் வேண்டுமெனக் கூவுவார்கள்.

உலகமே ஒருவித நயவஞ்சகத்தனத்தாலும் வெற்றுப் பேச்சாலும் போர்த்திக் கொண்டு இருக்கையில் எவ்வாறு இதனோடு சமாதானம் கூடவே வர சாத்தியமில்லை.

நீதி முதலில் வேண்டும். அடுத்து தான் மற்றவை.

உலகமெல்லாம் காட்டுச் சட்டம் ஆளும் போது சமாதானமும் அமைதியும் வருவது சாத்தியமற்றது.

அல்குர்ஆன் நம்பிக்கையாளர்களை நோக்கி சமாதானத்தில் கரிசனை காட்டுமாறு அறைகூவல் விடுக்கின்றது. “நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! நீங்கள் அமைதிக்குள் முழுமையாக நுழைந்துவிடுங்கள்; தவிர ஷைத்தானுடைய அடிச்சுவடுகளை நீங்கள் பின்பற்றாதீர்கள்; நிச்சயமாக அவன் உங்களுக்கு பகிரங்கமான பகைவன் ஆவான்” (அல்பகறா: 208)

இந்த அறைகூவலைப் புறக்கணித்தால் என்ன நிகழும்? பூமியெல்லாம் துயரம் நிறைந்து பாழடைந்துவிடும். “(போருக்கு வராது) நீங்கள் பின் வாங்குவீர்களாயின், நீங்கள் பூமியில் குழப்பம் உண்டாக்கி உங்கள் சுற்றத்தாரை (அவர்களுடன் கலந்து உறவாடுவதிலிருந்தும்) துண்டித்து விடவும் முனைவீர்களோ? இத்தகையோரைத் தாம் அல்லாஹ் சபித்து, இவர்களைச் செவிடாக்கி இவர்கள் பார்வைகளையும் குருடாக்கி விட்டான்.”
(முஹம்மத்: 23)

போர்களின் போது ஆண்களும் பெண்களும் சிறார்களுமாக அனுபவிக்கும் கொடுமைகளை குறித்த வேதனை மிக்க கதைகளையும் கண்ணீரை வரவழைக்கும் புகைப்படங்களையும் பார்த்திருக்கிறோம். உண்மையில் யுத்தங்கள் வெறுக்கத்தக்கவை. யுத்தத்தை மூட்டிவிடுவோருக்கு நாசம் உண்டாகட்டும்.

இறை வேதம் எதிலும் தாக்குதல் யுத்தத்துக்கு அனுமதி கொடுக்கப்படவே இல்லை. மாறாக மக்களையும், உரிமைகளையும், வழிபாட்டிடங்களையும் தற்காக்கும் யுத்தத்துக்குத் தான் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது.

அல்லாஹ் கூறுவதைப் பாருங்கள்: “மனிதர்களில் சிலரைச் சிலரைக் கொண்டு அல்லாஹ் தடுக்காதிருப்பின் ஆசிரமங்களும் கிறிஸ்தவக் கோயில்களும், யூதர்களின் ஆலயங்களும், அல்லாஹ்வின் திரு நாமம் தியானிக்கப்படும் மஸ்ஜிதுகளும் அழிக்கப்பட்டு போயிருக்கும்.” (அல்ஹஜ்: 40)

கஃபாவின் இரட்சகன் சமாதானம் வேண்டும் என்பதற்காக திருடர்களிடம் சரணடையச் சொல்லி ஏவவில்லை. இந்த நம்பிக்கைக் கோட்பாட்டை உடைய ஒரு மனிதன் அவ்வாறு இருந்துவிடவும் மாட்டான்.

தூய எண்ணமுடையவர்கள் ஒன்றிணையும் போது அமைதியைத் தோற்றுவித்துப் பேணும் உலகளாவிய அமைப்புக்கள் உருவாகும். உள்ளங்கள் வக்கிரங்களை விட்டும் தூய்மைப்படும் போதுதான் இது உருவாகும். முதலும் கடைசியுமாக இது அல்லாஹ்விடமிருந்தே துவங்கி அவனிலேயே முடிவடையும்.

ஷெய்க் முஹம்மத் அல்கஸ்ஸாலி
தமிழில்: எம்.எஸ்.எம். ஸியாப் (நளீமி)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s